Aksel

AKSEL trafił do schroniska bardzo chudy, podobno błąkał się przez jakiś czas. Jeszcze nabiera ciała, choć już teraz wygląda dumnie i majestatycznie, a przecież jest w schronisku od niedawna. Jest psem o bardzo dobrym charakterze, wpatrzonym w człowieka jak w obrazek – tak, jak tylko owczarek potrafi. Obcych szybko akceptuje, w ogóle zachowuje się tak, jakby ludzi należało obdarzać tylko dobrymi uczuciami – a przecież jego przeszłość mówi coś innego. Pięknie chodzi na smyczy: dostojny, posłuszny, robiący wrażenie, jakby w jego żyłach płynęła błękitna krew. Wygląda na psa, który mieszkał w domu – co więc się stało, że ten dom stracił? Jest bardzo socjalny, zrównoważony, słowem: cud-miód. Bardziej dogada się z suczką rezydentką, niż z drugim samcem; szuka też domu ze starszymi dziećmi (z racji gabarytów). W tych wszystkich achach i ochach jest jedno ale. To jedno „ale”, które niestety może mu przekreślić nowe życie. Bo ludzie chcą młode psy, a już najchętniej szczeniaki. Żeby móc je ułożyć po swojemu, żeby chciały się bawić, żeby nie chorowały, żeby długo pożyły. A Aksel jest starszym psem, choć tego po nim nie widać. Ale jest też psem, który może przeżyć jeszcze drugie tyle – i którego być może pokochacie bardziej, niż wszystkie te szczeniaki, które mają fiu-bździu w głowie. Bo starsze psy są najlepsze – jak wino.