Kaprys

KAPRYS – został odebrany interwencyjnie, żył w podłych warunkach: w ciasnym kojcu, w rozpadającej się budzie, a właściwie w czymś, co miało nią być, brodził we własnych odchodach – i tak pewnie wyglądało całe jego życie. Nie wie, co to dom, nigdy go nie miał. Nie znał smyczy (poznał ją dopiero w schronisku), boi się nadal miejskiego zgiełku, a to wszystko, czego nie miał gdzie i jak się nauczyć przez całe życie – przeraża go. Jest nieco lękliwy, choć dość stabilny emocjonalnie. Do ludzi przyjazny, ale potrzebuje na początku czasu, aby mógł zaufać. Zaprzyjaźnianie się z psami przychodzi mu nieco trudniej, bardziej to wypali z jakąś miłą suczką. Potrzebuje spokojnego domu, najlepiej z ogrodem, bo po latach spędzonych w takich warunkach, w jakich żył, raczej nie odnajdzie się w bloku, z szybkimi spacerami na smyczy. Jest smutnym psem i na jego pysku trudno dopatrzeć się jakiejś radości, raczej niepewność i pustka w oczach – bo tak wyglądają psy, które nigdy nie cieszyły się życiem. Kaprys nie będzie od życia wymagał wiele; bardziej jest psem, który w ogóle przeprasza, że żyje. No cóż, nie udało mu się to życie.