Wedel

WEDEL – …i co ma powiedzieć czarny, zwykły pies z siwym pyskiem, który jest zupełnie nijaki – a jest najpoczciwszym i najlepszym psem pod słońcem? Który kocha ludzi jak nic innego na świecie – a życie przyszło mu spędzać w schronisku, i to latami. Który bardzo lubi też inne psy, więc nie prowadziłby w domu wojen o pierwszeństwo. Który jest pogodny i uśmiechnięty, choć tak mało ma powodów do radości. Rzadkie i krótkie schroniskowe spacery, to jeden. I jedzenie: to drugi. Wedel kocha jedzenie i podczas karmienia chce wszystkich okraść, ale robi to bez agresji. Być może kiedyś, kiedy żył normalnym, nie schroniskowym życiem, przez cały czas był głodny – i mu to zostało? Boi się jazdy samochodem – widocznie nigdy nie jeździł jako pies towarzyszący i widocznie źle mu się kojarzy. Ale jest na tyle miłym psem, że daje się wziąć na ręce i włożyć do klatki w samochodzie. Nie zna też miejskiego zgiełku – psy takie jak on niemal zawsze losują gorsze, wiejskie życie, w jakimś gospodarstwie. Najlepiej byłoby, aby zamieszkał poza centrum i w domu, gdzie będą starsze dzieci, bo hałasów też się boi. Nie będzie wymagał dużo, nie ma żadnych oczekiwań. Tylko być w końcu, w końcu! czyimś psem – tak niewiele.